Ne yalan söyleyeyim, Mahsun Kırmızıgül’ün sinema filmi çektiğini duyunca ben de bazıları gibi burun kıvırdım. Ama arabeskçilere önyargılı olduğumdan değil, sadece alakasız kişilerin, ilgisiz işler yapmasına kızıyorum.

Mahsun’un Beyaz Melek’i, Avustralya’da sinema salonunda izlediğim birkaç Türk filminden biri oldu. Hayatında ilk kez film çeken birisi için oldukça iddialı bir yapım olmuş. Ancak Mahsun’un asıl takdir edilmesi gereken yönü, hâsılat yapma şansı oldukça düşük bir konuyu seçmiş olması. Malum şiddet ve cinsellik senaryolar arasında en fazla para eden konular. Türkiye’de bir de Cem Yılmaz ve Yılmaz Erdoğan örneklerinde olduğu gibi komedyenlerin çevirdiği filmler var. Bu filmler de sanatsal değeri ne olursa olsun mutlaka para eder.

Ancak Mahsun Kırmızıgül’ün Beyaz Melek Film’inde şiddet yok, cinsellik yok, ihtiras yok, kan yok, intikam yok, intikam alacak kahraman yok, kötü adamlar (bir hemşireyi saymazsak) yok.. ünlü komedyenler zaten yok... Filmi Avustralya’ya getiren arkadaşlar, daha önce en fazla seyredilenlerin Deli Yürek, Asmalı Konak ve Kurtlar Vadisi Irak gibi ünlü dizilerin film versiyonları olduğunu söyledi. Beyaz Melek’in böyle bir özelliği de yok..  Sadece unutulmaya yüz tutmuş yaşlılara saygı, hürmet, merhamet ve kardeşlik-arkadaşlık duyguları var. Biri bana böyle bir film çekeceğini söylese herhalde gülerdim.

Ama bu film gerçekten görülmeye değer. Hayatımda ilk kez insanların filmin ortasında ağlayarak salondan ayrıldıklarına şahit oldum. Demek ki kendi insanlarımızı dahi tanımıyoruz. Sinema salonunun tamamına yakınını doldurmuş insanlar, yaşlı insanların huzurevinde yaşadığı dramı, birbirlerine olan saygılarını gözyaşları içinde izlediler.

Bu filmi asıl Avustralya’da yetişen yeni nesile izlettirmek lazım. Zira madden doymuş, ancak vahşi kapitalizmin gereklerine uygun olarak anne-babalarına olan saygıyı ve hürmeti yitirmeye başlamış gençlere ve orta yaşlılara bir nebze olsun ders niteliği taşıyabilecek sahneler var Beyaz Melek’te. Filmin güneydoğuda çekilmiş sahnelerinde hiçbir abartı yok, hatta eksik bile var diyebilirim. Büyüklerimize göstermemiz gereken geleneksel saygı ve hürmete vurgu yapılmasının dışında Türkiye’nin farklı etnik gruplardan oluştuğunu ve tüm grupların da kardeşçe yaşadığını gösteren güzel bir tablo sunuyor bize Beyaz Melek. 

Belki bazılarınız ‘sıradan bir filmi bu kadar büyütecek ne var’ diye düşünebilir. Ancak Avustralya Türklerinin her geçen gün daha fazla çatırdayan aile müessesesi ve çocuk yetiştirme probleminden sonra en ciddi meselesi bana göre yaşı kemale eren anne ve babalarımıza nerede ve nasıl bakacağımızdır. Ã�şte bunun için bazen 90 dakikalık bir film, günlerce verilecek nasihatten daha etkili olabilir. Zaten filmde hüngür hüngür ağlayıp çıkan vatandaşımızın anne veya babasına bir kabahati olduğunu düşündüm.

Onun içindir ki Beyaz Melek filminin Avustralya’da yetişmiş ve muhtemelen de burada yaşayacak olan toplum bireylerimize şiddetle tavsiye ederim. Ã�zlesinler ki, en azından anne-baba bakımı konusunda Avustralyalılara benzemesinler.