Bayramlarda güzel şeylerden bahsetmek adettendir. Ben de bayram günü bir yandan eline aldığı Yeni Vatan Gazetesi’ne göz gezdiren, ama aslında gözü kapıda olan amcaların (genelde birinci nesil bizi okuduğu için ‘amcalar’ diyorum) bayram zevkine limon sıkmamak için sohbet tadında bir yazı yazmaya karar verdim.

Bu tür bir yazıya da genelde ‘nerede o eski bayramlar’ şeklinde başlanır ama işin kötüsü ben de de pek bayram anısı yok. Sadece çocukluk dönemlerinde şehrin bir yerine konan bayram panayırlarını hatırlıyorum. Orada da sigaraya halka atıp onu kazanma (burada olsa kıyamet kopar), penaltı atışı yapma gibi bizim yaştaki çocuklara pek de uygun olmayan eğlenceler olurdu. Demek ki ‘nerede o eski bayramlar’ tezi, ancak 70’li yıllar ve öncesi için geçerli. Fakat o yıllar da insana ister istemez yoksulluk ve yokluğu hatırlatıyor. Bu nedenle de nostaljik yakınmalardan ben samimiyet, sıcaklık ve kaynaşmayı anlıyorum. Yokluğun birlik ve beraberliği kuvvetlendirdiği tezine kesinlikle katılıyorum.

Şimdilerde bayram denilince akla tatil geliyor. Orta ve üst gelirli aileler (Avustralya’da neredeyse herkesi bu kategoriye koyabiliriz), işten izin alabildikleri taktirde bayram için soluğu bir tatil merkezinde alıyor. Oysa nasıl Ramazan ayında fakirleri sevindirmek mübarek ayın vazgeçilmez bir ibadeti ise, bayramda da çocukları ve büyükleri (anne-baba-dede- nine v.s) sevindirmek büyük sevaplardandır. Ramazan ayını yakarış-arınma-af dileme olarak gördüğümüzde, bayram günlerini de bu aydan farklı tutmamak gerekiyor.

Bayram denilince isim üzerinde gereksiz bir tartışmanın yapıldığına şahit oluyoruz. Bu bayram basit bir ifade ile Cenab-ı Allah’ın bir ay boyunca oruç tutan kullarına bir armağanı. Tabii ki kendilerine göre haklı gerekçeler ile tutamayanlara da. Bu nedenle de isminin Ramazan Bayramı olmasından daha doğal bir gerekçe olamaz. Fakat dedik ya! Kimseyi üzmeyeceğiz bu bayram. O nedenle illa Şeker bayramı diyenlere biz de ‘Ramazan Bayramınız şeker gibi olsun diyoruz’.

Hani fikirlerini benimsediği siyasi partinin ismini vermek istemeyen adamın cevabı gibi. Adama sormuşlar kime oy verdin diye. O da ‘Allah Doğru Yol’dan ayırmasın. Refah içinde Anavatan’a kavuştursun’ cevabını vermiş. O zamanlar Refah, Anavatan ve Doğru Yol’un siyasi arenada büyük çekişmesi vardı.

Belki biraz geriye gideceğim ama Avustralya’da bu yıl yaşadığım Ramazan ayındaki yoğunluğun başımı döndürecek seviyeye geldiğini söylemeliyim. İkinci haftadan sonra neredeyse hergün bir veya birden fazla iftar programı vardı. Son günlerde yapılan davetlerin hiçbirine katılamadım. Zira ayın tamamı dolmuştu. Bu vesile ile davetlerine icabet edemediğim için Başkonsolosluk, AİS ve ATSİAD gibi kuruluşlardan özür dilerim.

Laf lafı açarken araya giren Başkonsolosluk’tan söz etmeden geçmek olmaz. Avustralya’da resmi-özel birçok kuruluş iftar verdi. Sanırım Melbourne Başkonsolosluğu ilk kez bir iftar verdi (en azından ben verdiğini hatırlamıyorum). Vali’nin dahi kültürlerarası kaynaşma adına konağında iftar verdiği bir ortamda, Türkiye Cumhuriyeti Başkonsolosu’nun böylesi bir davet vermekten kaçınmasını bana hiçkimse hiçbir gerekçe ile açıklayamaz. Neyse muhtemelen ileri sürülecek olan eski düzen-katı devletçi geleneklere, ‘bayramda kimseyi üzmeme prensibi’ni ihlal etmemek için girmiyorum. Sadece Melbourne Başkonsolosu Aydın Nurhan’ın kısa sürede makul ve mantıklı adımlar ile sadece kendi toplumu içerisinde değil, diğer kültürler ile de kaynaşmak için fırsatları değerlendirdiğini söylemeliyim.
 
Hepinize en güzel bayramlar dileği ile...